Verbeelding : Het zwarte kristal

Verbeelding. 

Verbeelding begint chaotisch, zoek meer rust en kom al snel met het eerste beeld, een rode bal energie, die niet heel erg straalt.

Dan staat er een hard zwart kristal op mijn linker hand centimeter of 20, mijn hand straalt witte energie uit.

Het kristal staat mooi te glimmen. Als ik het beter bekijk, benader, blijft het onbeweeglijk gesloten.

Op de suggestie er binnen te gaan, lukt dat na een tijdje en binnen blijkt het een dunne wand te zijn, het is er binnen licht, dat licht komt van beneden van mijn hand en heeft een bruine huidtint. Het voelt een beetje als een lege huls, harde glazen/stalen/glimmende gevangenis. Ergens vaag lijkt er rode energie in de onderkant te zijn.

Op de suggestie het kristal mee te nemen naar een waterbron, komen er twee bronnen in beeld, mijn watergraf, maar we gaan naar een bergbeek, rustig stromend water over keien, tussen de bomen. Het kristal draag ik op mijn rug en is veel groter geworden, groter dan ikzelf, heb niet de indruk dat het zwaar is. Als ik bij het water kom en het kristal erin leg, krimpt het meteen tot het formaat van 1cm waarbij het vrijwel niet meer te zien is in het water, maar de vorm en het gevoel van hardheid verandert niet.

Op de suggestie van dat interactie een tweebaansweg is, benader ik het zwarte kristal weer en raak het aan, er lijkt beweging in het oppervlakte te zijn, maar die beweging stopt vrijwel meteen weer. Contact maken via de open onderkant levert op dat ik daar een lava achtige rode energie vind, energie die weinig beweeglijk is en als een zeer viscueze stof beweegt en altijd aan elkaar vast zit. Probeer met mijn lichte beweeglijke energie contact te maken, maar de energieën zijn van zo’n andere soort dat er geen verbinding komt / lijkt te zijn. Als ik de rode energie van het kristal toelaat mijn linkerhand/arm in te lopen stopt het rond de elleboog, geen dunne uitlopers die verder komen zoals dat met mijn energie gaat.

Het laatste korte contact met het kristal is er van mijn kant op uit het omhulsel/de kristal te vernietigen, door het op de stenen van de rivier te slaan, er tegenaan te trappen, er verandert helemaal niets.

Dit is kennelijk mijn beeld/beleving op dit moment. Dat zal natuurlijk op termijn anders worden,

Analyse.

Mij viel tijdens de imaginatie al op hoe mooi dit beeld, past bij datgene dat ik al lang benoem, moet daar natuurlijk om lachen (onzeker maar ook van herkenning) en zoals altijd voelt het raar, dom, infantiel bijna, maar ook weer zooo vanzelfsprekend, goed, gewoon. 

Het droom-achtige van de verbeeldingen en de rust die altijd na de imaginatie (de goed gelukten) onderdeel van me is, soms dagen lang. 

Het uitzetten van het oordeel over wat je voelt en ziet, het kiezen van de richting waarop de imaginatie loopt, het toch wel steun nodig hebben van een gids bij de lastige thema’s. Hoe eenvoudig het is de verbeelding toe te laten! Vaak gewoon ook in het dagelijks leven en de sterke beelden later te tekenen.